Wszczepienie implantu i zakończenie procesu osteointegracji nie oznaczają jeszcze końca leczenia. Implant znajdujący się w kości zastępuje korzeń utraconego zęba, ale sam w sobie nie przywraca pełnej funkcji ani wyglądu uzębienia. Dopiero odbudowa protetyczna na implantach pozwala odtworzyć widoczną część zęba oraz umożliwia prawidłowe uczestniczenie w procesie żucia i mowy.
Odbudowa protetyczna na implantach – system
Implant jest elementem znajdującym się w kości, gdzie pełni funkcję zbliżoną do funkcji korzenia naturalnego zęba. Jednakże, aby można było odbudować brakujące uzębienie, konieczne jest połączenie implantu z widoczną częścią przyszłego uzupełnienia.
Wobec tego pomiędzy implantem a koroną należy umieścić łącznik protetyczny. Tworzy on połączenia pomiędzy częścią znajdującą się w kości a odbudową widoczną ponad linią dziąsła.
Cały system to trzy współpracujące elementy:
- implant umieszczony w kości,
- element łączący implant z odbudową protetyczną,
- korona na implancie, most na implantach bądź proteza na implantach, czyli uzupełnienie odtwarzające brakujące zęby.
Odbudowa protetyczna musi zapewniać odpowiednią funkcję, umożliwiać utrzymanie higieny, prawidłowo przenosić obciążenia oraz zapewniać satysfakcjonujący efekt estetyczny.
Kiedy można rozpocząć odbudowę protetyczną po wszczepieniu implantu?
Moment rozpoczęcia odbudowy protetycznej zależy od indywidualnego planu leczenia oraz przebiegu osteointegracji.
W klasycznym modelu leczenia po wszczepieniu implantu następuje okres gojenia, podczas którego dochodzi do integracji implantu z tkanką kostną. Dopiero po uzyskaniu odpowiednich warunków lekarz podejmuje decyzję o rozpoczęciu kolejnego etapu.
Termin wykonania finalnej korony lub mostu zależy od wielu czynników. Znaczenie ma między innymi stabilność implantu, przebieg gojenia, lokalizacja wszczepu, warunki kostne oraz zakres całego leczenia.
Szczegółowy proces biologicznego łączenia implantu z kością opisaliśmy na stronie Osteointegracja. Prawidłowy przebieg tego etapu umożliwia bowiem bezpieczne przejście do dalszego leczenia protetycznego.
Jak przebiega wykonanie odbudowy protetycznej?
Rozpoczęcie części protetycznej nie oznacza automatycznego założenia gotowej korony podczas jednej wizyty. Proces wymaga odpowiedniego przygotowania oraz zaprojektowania odbudowy.
Pierwszym etapem jest ocena implantu i otaczających go tkanek. Lekarz sprawdza, czy proces gojenia przebiega prawidłowo i czy można rozpocząć przygotowanie ostatecznego uzupełnienia.
Kolejnym krokiem jest przygotowanie danych niezbędnych do zaprojektowania przyszłej odbudowy, z wykorzystaniem technologii cyfrowych, takich jak skanowanie wewnątrzustne. Na podstawie uzyskanych informacji wykonuje się projekt konstrukcji protetycznej. Na tym etapie szczególne znaczenie mają proporcje przyszłego zęba, jego kontakt z sąsiednimi zębami oraz relacja z zębami przeciwstawnymi. Odbudowa musi bowiem idealnie funkcjonować w całym układzie stomatognatycznym.
Po wykonaniu pracy protetycznej Pacjent przymierza ją, a lekarz sprawdza jej dopasowanie, kontakty zgryzowe, estetykę oraz możliwość utrzymania odpowiedniej higieny. Na podstawie tej oceny, technik wykonuje niezbędne korekty, przed ostatecznym osadzeniem odbudowy protetycznej w jamie ustnej Pacjenta.
Co wpływa na estetykę efektu końcowego?
Oczekiwania estetyczne Pacjentów są szczególne wysokie w przypadku implantów zastępujących zęby przednie. Naturalnie wyglądająca korona powinna bowiem harmonizować z pozostałym uzębieniem. Jednak sama estetyka korony nie decyduje o końcowym rezultacie. Bardzo duże znaczenie ma również wygląd i kondycja tkanek miękkich otaczających implant. Linia dziąsła, proporcje odbudowy oraz sposób, w jaki korona przechodzi w tkanki otaczające, wpływają na odbiór całego uśmiechu.
Z tego powodu leczenie implantologiczne w strefie estetycznej wymaga szczególnie dokładnego planowania. Należy uwzględnić kolor przyszłej korony, jej kształt, przezierność, powierzchnię i proporcje względem sąsiednich zębów. W niektórych przypadkach wykorzystuje się także odbudowę tymczasową, która może pomóc w kształtowaniu profilu tkanek miękkich przed wykonaniem ostatecznej pracy.