Utrata jednego zęba może wydawać się problemem ograniczonym wyłącznie do pojedynczej luki w uzębieniu. W rzeczywistości brak nawet jednego zęba może z czasem negatywnie wpływać na sposób żucia, obciążenie pozostałych zębów oraz stabilność całego zgryzu. Szczególne znaczenie ma również lokalizacja ubytku. Brak zęba w przednim odcinku łuku może być przede wszystkim problemem estetycznym, natomiast utrata zęba bocznego często wpływa w większym stopniu na funkcję żucia. Jedną z metod odbudowy pojedynczego braku jest zastosowanie implantu zębowego i osadzenie na nim korony protetycznej. W takim rozwiązaniu implant zastępuje utracony korzeń zęba, natomiast korona protetyczna odtwarza jego widoczną część. Dzięki temu możliwe jest uzupełnienie pojedynczej luki bez konieczności wykorzystywania sąsiednich zębów jako filarów odbudowy.
Czym różni się implant od korony na implancie?
Choć oba określenia często są używane zamiennie, implant i korona to dwa różne elementy.
Implant jest wszczepem umieszczanym w kości szczęki lub żuchwy. Jego zadaniem jest zastąpienie korzenia utraconego zęba oraz stworzenie stabilnego fundamentu dla przyszłej odbudowy. Korona na implancie jest natomiast widoczną częścią nowego zęba. To właśnie korona odtwarza jego kształt, powierzchnię żującą i estetykę. W zależności od zastosowanego rozwiązania pomiędzy implantem a koroną może znajdować się również łącznik, który stanowi element pośredni.
Korona powinna harmonijnie współpracować z sąsiednimi zębami i zębami przeciwstawnymi. Istotne są jej powierzchnie kontaktowe, kształt oraz sposób, w jaki będzie uczestniczyła w zwarciu. Zbyt duże lub nieprawidłowo rozłożone obciążenia mogą niekorzystnie wpływać na samą konstrukcję oraz na tkanki otaczające implant. Dlatego nowoczesne leczenie implantologiczne nie powinno polegać wyłącznie na umieszczeniu implantu w miejscu utraconego korzenia. Pozycję wszczepu należy zaplanować również z perspektywy przyszłej korony.
Kiedy korona na implancie może być rozwiązaniem?
Koronę na implancie stosuje się najczęściej w przypadku braku pojedynczego zęba. Może dotyczyć zarówno zębów przednich, jak i bocznych. Każda z tych sytuacji wiąże się jednak z innymi wymaganiami dotyczącymi planowania leczenia.
W odcinku przednim szczególne znaczenie ma estetyka. Korona protetyczna powinna być odpowiednio dopasowana pod względem koloru, kształtu i proporcji do naturalnych zębów. Istotne są również warunki tkanek miękkich oraz wygląd linii dziąsła. W przypadku zębów bocznych większe znaczenie może mieć sposób przenoszenia sił powstających podczas gryzienia i żucia.
Zanim lekarz zakwalifikuje pacjenta do leczenia implantologicznego, konieczna jest oczywiście szczegółowa diagnostyka. Podczas niej lekarz ocenia stan kości, dziąseł i sąsiednich zębów. Istotne jest również określenie warunków zgryzowych oraz identyfikacja czynników, które mogłyby wpływać na długoterminowe funkcjonowanie przyszłej odbudowy. Jeżeli Pacjent stosunkowo niedawno utracił ząb, możliwości leczenia mogą wyglądać inaczej niż w przypadku pacjenta, który od wielu lat ma nieuzupełnioną lukę i może wymagać zabiegów dodatkowych, takich jak podniesienie dna zatoki szczękowej bądź odbudowa kości.
Korona na implancie a most protetyczny. Czym różnią się te rozwiązania?
Zarówno korona na implancie, jak i klasyczny most protetyczny mogą służyć odbudowie pojedynczego braku zębowego. Różnica polega przede wszystkim na sposobie podparcia odbudowy. W przypadku klasycznego mostu lukę uzupełnia się konstrukcją opartą na zębach znajdujących się po jej obu stronach. Zęby te pełnią funkcję filarów mostu. Korona na implancie opiera się natomiast na implancie wszczepionym w miejscu utraconego zęba.
Jedną z istotnych cech tego rozwiązania jest możliwość odbudowy pojedynczej luki bez konieczności wykorzystywania sąsiednich zębów jako filarów. Nie oznacza to jednak, że implant w każdym przypadku jest automatycznie najlepszym rozwiązaniem! Dobór metody zawsze powinien uwzględniać stan sąsiednich zębów, warunki kostne, sytuację zgryzową oraz ogólny plan leczenia. Jeżeli sąsiednie zęby wymagają już leczenia protetycznego, plan postępowania może wyglądać inaczej niż w sytuacji, gdy oba są całkowicie zdrowe.